مىرسد به خوبى درك نمىكنند ولى با اين حال همان عوام ساده هم خوش سريرت و خوش باطن و خير جو دارند ، و بد سريرت و بد طينت دارند و چون حق و باطل به آنها عرضه مىشود از نظر شعور نهانى خود در بارهء آن قضاوت مىكنند حق براى دستهء اول دل پذير است و باطل مورد نفرت و انكار و براى دستهء دوم برعكس است . از مجلسى ( ره ) - مقصود مؤمن آل فرعون است كه بر خدا توكل كرد و كار خود را به او واگذاشت ، وقتى فرعون قصد كشتن او كرد براى اظهار ايمان به موسى و پند دادن به فرعونيان و دعوت آنها به ايمان و گفت : من كار خود را به خدا واگذارم ، زيرا خدا به بنده‌ها بينا است « و خدا او را از بدىهاى آنچه نيرنگ كردند نگه داشت » يعنى از بدىهاى مكر آنها محفوظ نمود ، پاره‌اى مفسران گفته‌اند به همراه موسى از دريا گذشت ، و گفته شده كه فرعون آهنگ كشتن او كرد ، او به كوه گريخت و فرعون دو كس به دنبال او فرستاد و ديدند او به نماز مشغول است و وحوش گرد او صف بسته‌اند و آن دو تن برگشتند و گريختند و اين خبر هر دو قول را رد كرده و قول كسى كه گفته ضمير به موسى بر مىگردد هم رد كرده و دلالت دارد كه او را كشتند . از مجلسى ( ره ) - آيه در سوره قصص چنين است : « آن كسانى كه كتاب به آنها داديم پيش از او آنها به دو مىگروند » طبرسى گفته است : يعنى كسانى كه پيش از محمد داراى كتاب دينى باشند به او مىگروند زيرا وصف او را در تورات خوانده‌اند . و بعضى گفته‌اند : يعنى آنها كه پيش از قرآن كتابى داشتند آنها به قرآن هم مىگروند و مقصود از كتاب سابق تورات و انجيل است « و چون قرآن به آنها خوانده شود گويند ما به آن ايمان داريم ، راستى كه آن درست و از پروردگار ما است ، به راستى كه ما پيش از آن مسلمان بوديم » و سپس خدا از آنها تمجيد كرده و فرموده : « آنان دو بار مزد بگيرند براى اينكه صبر كردند » گفته است ( ره ) : يك بار براى دين دارى خود